Een groot voordeel van het feit dat ik geen voltijds PhD student ben, maar tijdens en naast mijn baan als onderzoeker promoveer, is dat ik een heus onderzoeksbudget heb. Eén van de projecten waar ik aan werk kan ik volledig gebruiken voor mijn promotieonderzoek (daarnaast heb ik andere projecten, die ik soms meer, soms minder kan gebruiken). Dit project heeft een behoorlijk budget, waar ik mezelf als het ware van kan inhuren – of in andere woorden, mijn eigen uren als onderzoeker van betaal. Maar ik kan het ook gebruiken om anderen in te huren.

En zo kan het dat wanneer ik zelf met een andere opdracht bezig ben, een collega van me interviews voor me uitvoert. Een beetje jammer vind ik dat wel, want interviews zijn toch één van de leukste dingen van het onderzoek doen (bovendien; als ik ze niet zelf heb gedaan, is het wat moeilijker de informatie te verwerken). Maar het is ook wel heel handig natuurlijk: mijn andere projecten nemen nu zo veel tijd in beslag dat ik anders niet aan de interviews toe zou komen. In elk geval niet zo snel als nu. Dus superhandig als iemand anders er wel tijd voor heeft.

Daarnaast kan ik mijn budget ook gebruiken om iemand van buiten in te huren om de interviews uit te typen (ze zijn opgenomen op tape). Een echte luxe, ik denk dat veel PhD’s jaloers zullen zijn. En veel efficiënter bovendien; het is goedkoper om iemand anders hiervoor in te huren, en zo kan ik dus meer doen met hetzelfde budget.

Ondertussen ben ik nu met het verwerken en analyseren van het materiaal bezig. Ik heb alleen nog niet alle uitgetypte interviews gezien, en weet daarom nog niet wat er allemaal is gezegd. Ik moet nu dus geduldig zijn en wachten tot de interviews op papier staan. Maar ik ben zo nieuwsgierig!

Een paar weken geleden schreef ik dat ik in een klein dipje was beland (bedankt voor de opbeurende reacties!). Ondertussen ben ik een paar weken verder en begint de frisse moed weer terug te komen.

Ik  heb eerst de typische Groningse aanmoedigingen die ik kreeg van zowel een vriendinnetje als mijn moeder – kop d’r veur – maar eens ter harte genomen. Gewoon weer verder gaan! Ik ben een paar dagen in mijn eentje gaan puzzelen aan het paper waar ik aan werk en zo kwam ik weer in de stemming. Ook heb ik deze week met mijn begeleidster zitten brainstormen. We vonden het moeilijk de vinger te leggen op wat precies het argument van het paper moet zijn, maar we zijn denk ik redelijk in de buurt gekomen. Toen merkte ik weer dat een goede begeleid(st)er goud waard is; toch fijn als je samen na kunt denken over hoe je verder moet – een stuk inspirerender en creatiever dan alleen. Morgen ga ik aan de slag met wat we allemaal bedacht hebben, en geloof het of niet, ik kijk er naar uit!

Afgelopen dinsdag werd in Drachten een koe het dak op gehesen. Althans, zo werd het gebracht. De gemeente Smallingerland had een theaterbureau ingehuurd om wat reuring in de stad te veroorzaken. Het theaterbureau koos voor reuring mét boodschap: we moeten nadenken over ons voedsel.

En zo werd in de pers gebracht dat Drachten mee zou doen met de European Roofgarden Capital 2015 Contest, omdat er zoveel platte daken in Drachten zouden zijn (deze wedstrijd bestaat niet). Ook werd het Chinese bedrijf Gofayen ‘opgericht’. Dit bedrijf wil daken van particulieren huren om daar koolzaad op te verbouwen, voor de productie van koolzaadolie. Op dinsdag 24 april zou er een koe het dak op gehesen worden, om te laten zien dat de daken sterk genoeg zijn voor rooftop gardening.

Afgelopen week heb ik elke dag college gehad; over technieken voor het schrijven van een goed artikel, over hoe je sterke presentaties geeft en over verschillende onderzoeksmethoden. Ik ben het niet meer zo gewend om hele dagen in de collegebanken te zitten, maar ik vind het heel leuk. Ik volg deze colleges samen met een aantal andere PhD studenten op het gebied van voedsel. Het is een mooie kans, omdat ik op deze manier met andere studenten tips en ervaringen (en frustraties) kan uitwisselen en ons onderzoek kan bediscussiëren. Bovendien zijn de colleges ook heel leerzaam. Het lijkt me overigens vermoeiend om ons les te geven, want we zijn nogal een leergierig stel, die steeds weer met nieuwe vragen komen.

Volgende week heb ik weer de hele week college. Gelukkig zit er ook wat tijd in het programma om aan ons onderzoek te werken, want van 1 tot en met 4 april is er een grote conferentie – Agriculture in an Urbanizing Society – in Wageningen, waar veel van ons moeten presenteren. Ook ik moet daar aan de bak. Maar ik heb het artikel waar mijn presentatie op is gebaseerd nog niet af. Dat is op zich niet heel erg, maar ik ben ook nog niet helemaal klaar met de analyse. Ik begin daarom nu toch wel een beetje zenuwachtig te worden. En daarom moet ik me op deze zonnige zaterdag toch maar een paar uurtjes gaan concentreren op ‘food provisioning practices’. Dan komt het vast goed.

P.S. De tuinkers en de rucola komen al op!

Afgelopen maandag presenteerde ik mijn werk voor de leerstoelgroep waar ik mijn promotie doe. Dat was best spannend, omdat ik het werk waarop de presentatie was gebaseerd nog niet af had.

Elke maandag presenteert iemand die bij de leerstoelgroep werkt voor de collega’s. Twee van mijn PhD collega’s organiseren dit, en ik weet dat het soms best lastig kan zijn iemand bereid te vinden. Ze hadden me al eens eerder gevraagd. Toen had ik geen tijd, maar nu vond ik dat ik niet weer kon weigeren.

Ik werk momenteel aan een artikel dat ik begin april op een conferentie moet presenteren, maar heb de analyse van de data nog niet af. Ik zit nog middenin het denkproces en weet nog niet waar het allemaal naar toe gaat. Daarom besloot ik de presentatie zo in te steken dat ik de toehoorders om tips zou vragen over hoe verder te gaan, in plaats van afgerond werk te presenteren.

Ik ben heel blij dat ik dat heb gedaan, want ik kreeg een aantal zeer waardevolle aanwijzingen. Zelf zag ik door de bomen het bos niet meer, zoals dat wel vaker gebeurt als je midden in je eigen onderzoek zit. Maar nu zie ik hoe ik verder kan, omdat anderen van buiten naar mijn onderzoek konden kijken en dus wel zagen welke kant het op moet. De timing van de presentatie had dus eigenlijk niet beter kunnen zijn.