Living knowledge

Vorige week was de 6th Living Knowledge conferentie in Kopenhagen. Het Living Knowledge netwerk is een netwerk van mensen die zich bezig houden met onderzoek in samenwerking met de maatschappij. Het gaat dus niet om onderzoek naar mensen, maar onderzoek met mensen – community-based research wordt dat genoemd. Veel Europese wetenschapswinkels zijn bij dit netwerk aangesloten, en zo ook de wetenschapswinkel van Wageningen UR. Omdat ik sinds kort bij onze wetenschapswinkel ben betrokken en geïnteresseerd ben in onderzoek met maatschappelijke partijen, ging ik hier naar toe. Overigens gaat community-based research niet alleen om wetenschapswinkels, maar ook om andere manieren waarop de maatschappij betrokken wordt bij onderzoek en onderwijs. Bijvoorbeeld vakken waarin casussen uit de praktijk worden opgepakt.

Wageningen was goed vertegenwoordigd; we waren met wel 25 mensen aanwezig. Dit waren projectleiders van de wetenschapswinkel, een groep studenten die aan een wetenschapswinkelproject hebben gewerkt en bijvoorbeeld mensen die betrokken zijn bij een vak dat opdrachten uitvoert voor bedrijven en maatschappelijke partijen. Ik kende deze mensen nog niet allemaal. Zo was de conferentie dus vooral erg goed voor mijn Wageningse netwerk.

Tijdens de presentatie heb ik een aantal sessies bezocht over online manieren om burgers bij onderzoek te betrekken. Dat ging dan bijvoorbeeld over online communities of discussiefora. Hoewel ik niet per se hele nieuwe dingen heb gehoord, vond ik het toch nuttig om weer eens na te denken over de mogelijkheden van het internet. Tijdens één van de sessies (georganiseerd door SciCafe 2.0, een EU onderzoeksproject) hebben we bijvoorbeeld nagedacht over wat wel en wat niet werkt als je een discussieforum opstart. Dit plaatje geeft een weergave van de resultaten daarvan.

Naamloos

Ik had een abstract ingediend om een presentatie te geven, maar ik mocht alleen een poster presenteren. In eerste instantie was dat een beetje teleurstellend (doorgaans willen deelnemers liever een presentatie geven dan een poster presenteren). Maar ik moet eerlijk zeggen dat het achteraf ook wel fijn was; als je niet ‘echt’ hoeft te presenteren scheelt dat wel zenuwen. Bovendien is het leuke van een posterpresentatie dat je veel mensen één op één spreekt – mensen lopen langs je poster en je staat er zelf naast om vragen te beantwoorden. Veel interactiever dan voor een zaal staan natuurlijk. Mijn poster behandelde een project waar ik eerder al eens over schreef, waarin AOC studenten workshops gaven aan basisschoolleerlingen. Download hem hier.

Advertisements
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: